همیشه با خود  آرزوهایم  را  ورق  می زدم که کاش در  آسمان رؤیاهایم ماه را می پروراندم تا زینت و روشنی اش را سرمۀ چشمان سیاهم کنم، همیشه خیالات درگیر سرودنم را نسبت می دادمش به ماه تا حضورش بیشتر احساس شود.

نمی دانستم،

        اما نمی دانستم که برای داشتنش باید شب شوم و تاریک و چراغ ظلمت را در آسمانم روشن نگه دارم تا مبادا ماه دیدگانم را ترک کن. کاش ماه رنگی به جز سپیدی هم داشت تا در روزهای سرنوشت نیز جلوه نمایی کند تا ابرهای روزگار جسارت به خرچ ندهند و با پنهان نمودن روشنی ماه شبم را تاریکتر از پیش کنند.